donderdag, april 19, 2018

Mia Madre - Nanni Moretti

Mia Madre op IMDb (6,8)
Ik mag mezelf wel liefhebber noemen van de films van Nanni Moretti. Diep menselijke films vaak (o.a. Caos Calmo en het fantastische La Stanza del figlio) met een veel minder drukke sfeer dan veel andere films uit zijn vaderland. De film die ik gisteren zag, was niet zijn beste.

Margherita heeft het moeilijk. Dat is niet zo vreemd, ze is zelf ook nogal moeilijk. Ze is regiseusse en krijgt maar met heel veel moeite haar nieuwte filmproject van de grond. Daarnaast ligt haar moeder in het ziekenhuis en het lijkt op dier laatste dagen aan te lopen. Alle reden voor Margherita om te somberen en ook nog eens lastig te zijn voor haar omgeving. De Amerikaanse steracteur die ze heeft ingehuurd voor de hoofdrol lijkt er opeens niets meer van te kunnen. Kritiek krijgt ze van alle kanten: van haar moeder, van haar dochter. van haar acteurs en crew. Slechts één iemand verlaagt zich niet tot kritiek, hij ziet dat ze beter gebaat is bij hulp en begrip dan bij onverbloemde kritiek. Die iemand is haar fantastische broer Giovanni, die feitelijk voor iedereen in zijn omgeving zorgt.
Juist als de problemen zich dusdanig opstapelen dat alles lijkt te crashen, komt Margherita tot inzichten. En u snapt dat haar kritische moeder daar een belangrijke rol in zal spelen.

Met : Margherita Buy, Nanni Moretti, John Turturro

woensdag, april 18, 2018

Doof kind - Alex de Ronde

Doof kind op IMDb (7,6)
Uitermate boeiende documentaire, afgelopen jaar reeds op IDFA te zien.
Alex de Ronde - in het dagelijks leven zakelijk leider van Het Ketelhuis in Amsterdam- filmde de opgroeifase van zijn zoon Tobias. Tobias is een bijzonder kind, zo blijkt al snel: hij is een dove jongen in een horende wereld. Ouders en broer zijn horend, hij neemt helemaal niets waar. Het gezin maakt de keuze om van begin af aan te gaan voor de gebarentaal om zo Tobias een zo inclusief mogelijk leven te kunnen geven.
De verplichte logopedie-lessen vindt hij verschrikkelijk, maar in de gebarentaal redt hij zich uitstekend. In het gezin zijn geen communicatieproblemen, die ervaren ze pas als ze de buitenwereld in gaan. Logisch uiteraard, maar het is verwarmend om te zien hoe tegemoetkomend anderen zijn : de scene waarop vader Alex zijn zoon een bestelling laat plaatsen op een terras is hilarisch en bemoedigend tegelijk.
Aan het eind van de film is Tobias een volwassen jongen, we weten dan dat hij sterk en optimistisch in het leven staat. Maar we weten ook welke weg hij daarvoor heeft afgelegd.

Sympathieke documentaire, die terecht met lof is overladen.

Met : Tobias de Ronde, Joachim de Ronde,

dinsdag, april 17, 2018

Finding your feet - Richard Loncraine

Finding your feet op IMDb (6,6)
Lekker niemendalletje dat prettig volgens verwachting verloopt. 100 procent feelgood, dit: tikkeltje komisch, stukje verdriet en veel kwinkslag-gebabbel. Het is goed te doen, maar gaat geen prijzen winnen.

Net op het moment dat Sandra verwacht samen met haar man van diens pensioen te gaan genieten, komt zij erachter dat hij haar al enkele jaren bedriegt. Ze vertrekt, gaat tijdelijk bij haar zus inwonen. Opgelost, zou je zeggen, maar er is een probleem: Sandra is nogal anders dan haar zus, feitelijk staan hun levens diametraal tegenover elkaar. Sandra is een lady geweest, met een landhuis en personeel. Bif is een radicale feministe, die altijd voor zichzelf en de maatschappij heeft gezorgd. Maar wat moet, dat moet. De twee zijn op elkaar aangewezen.
Bif probeert haar zus mee te trekken in haar eigen dynamische leventje: maatschappelijke randfiguren met een joie de vivre waar je jaloers op kunt worden. Allemaal met hun eigen levensleed, maar ze proberen er wat van te maken. Vooral de wekelijkse dansles is een ontsnapping voor de meesten.
U begrijpt: na behoorlijke aarzeling lukt het Bif om haar zus weer aan het dansen te krijgen, ze ontmoet daardoor mensen waar ze voorheen in een grote boog omheen zou zijn gelopen. En, belangrijker, ze heeft er lol in en komt los.

Volgens vaste patronen ontwikkelt zich de film, maar dat geeft niks: voldoende scenes om blij van te worden, fijn uitstapje naar het prachtige Rome en tongue-in -cheeck humor. En wat mij betreft de topattractie van de film: Timothy Spall , die op onnavolgbare wijze de aarzelende Charlie speelt. Een bescheiden man met een zware taak, maar behept met een bijzonder optimistische kijk op wat er op hem af komt. Alleen voor hem ga je al naar deze film, die mij met regelmaat aan "Brassed off" deed denken.

Met : Imelda Staunton, Celia Imrie, Timothy Spall, Joanna Lumley , David Hayman

dinsdag, april 10, 2018

Lady Bird - Greta Gerwig

Lady Bird op IMDb (7,6)
Zelfs voor egoïstische meisjes bestaat het recht op de zoektocht naar geluk. Als je door het puberale gedrag heen kijkt, zie je overheersende onzekerheid en zelftwijfel.
Je moet door ruzies en onhebbelijkheden heen. Pas als daarin de lucht geklaard is, zie je de werkelijke onderlinge verhoudingen. En dan blijkt het vaak best mee te vallen met de haat en afkeer.

Christine is zo'n meisje. Ze wil veel meer dan er ogenschijnlijk in haar vermogen ligt. Ze woont in het voor haar boerse Sacramento en wil op zeker na haar highschooldiploma door naar steden met veel meer cultuur. New York voorop. Ze heeft op voorhand al haar naam veranderd: Christine bekt niet goed in culturele kringen, ze wil "Lady Bird" genoemd worden.
Maar het is thuis geen vetpot: moeder slooft met haar ziekenhuisbaan, vader is IT'er op leeftijd en ontslag zit er aan te komen. Er is dus eigenlijk helemaal geen geld voor het financieren van een studie aan de andere kant van het land.
Lady Bird droomt groter: ze droomt zichzelf in de huizen aan de andere kant van het spoor, die statige villa's met zwembad en carport. Samen met haar vriendin Julie fantaseert ze zich een toekomst aan de rijke kant van het leven, met een knappe en gefortuneerde vent aan hun zijde.
Maar afkomst verloochent zich niet: ondanks de leugentjes om bestwil lukt het Lady Bird maar moeizaam om zich in te likken in het hogere culturele volksdeel. Haar vader steunt haar in het hebben van dromen, maar moeder is realistischer en harder. En daarmee dus ook confronterender.
Wanneer haar dochter achter haar rug om inschrijvingsformulieren heeft aangevraagd voor universiteiten aan de andere kant van het land, zal dan ook de boel gaan clashen. Vader en dochter doen er dus alles aan om dit voor haar geheim te houden.

Uitstekend spel van Saoirse Ronan, lichtvoetige regie. Alles lijkt ok aan deze film maar toch had ik het gevoel ergens nog iets te missen. Anders gezegd: ik zag de vele Oscar-nominaties er niet geheel aan af.
Met Saoirse Ronan, Laurie Metcalfe, Tracy Letts

zaterdag, april 07, 2018

Wilson - Craig Johnson

Wilson op IMDb (5,8)
Zelf zou ik al snel ruzie met hem hebben, maar an sich bedoelt een typetje als Wilson het niet kwaad. Hij wil dat de mens bewuster wordt van zichzelf, dat ie minder volgzaam en passief wordt. De mobieltjesgeneratie is hem een horror, maar ook veel van zijn leeftijdsgenoten zijn murwgeslagen in hun dagelijkse gedrag. Te pas en te onpas knoopt Wilson gesprekken aan met mensen die daar niet om hebben gevraagd, hij dringt irritant binnen in hun leefwereld. Met niet altijd goede gevolgen.
Maar Wilson pakt ook zichzelf aan: wanneer zijn vader overlijdt en hij daardoor weer eens in zijn oude woonplaats komt, zoekt hij nog een keer oude vrienden op. Om te constateren dat vertrekken destijds al een goede optie was en dat hij door moet met verandering. Hij speurt zijn ex op , die gillend bij hem vertrokken is. Er ontstaat langzamerhand enig mislukt contact en Wilson staat op het punt van de grootste omwenteling van zijn leven: hij hoort van haar dat ze destijds hun in haar buik groeiende kind niet heeft laten aborteren maar laten adopteren. Klinkt bijna hetzelfde, maar is een wereld van verschil. Want Wilson is nu opeens vader. En vindt een levensdoel.
Ook zijn dochter weet hij op te sporen en hij begint - op bijna stalking-achtige wijze - haar te contacten. Bloedirritant. Eigenlijk kan dat niet anders , want vader én moeder waren bloedirritant, daar kan bijna geen fris kind uit voortkomen.
Het gedrag van Wilson gaat dermate ver dat de adoptie-ouders van het meisje besluiten in te grijpen. Met voor Wilson tamelijk destructieve gevolgen.

Met : Woody Harrelson, Laura Dern, Isabelle Amara

woensdag, april 04, 2018

Aus dem nichts - Fatih Akin

Aus dem nichts op IMDb (7,3)
Zijn "Gegen die Wand" heb ik lang met me meegedragen als de beste film die dit millennium verscheen. Inmiddels is daar wel het een en ander tussen gekomen, maar feit blijft dat ik nog precies weet hoe schokkend en direct ik die film vond. Zijn nieuwste, "Aus dem Nichts" , kent diezelfde urgentie. Is waarschijnlijk niet zo beklijvend maar is absoluut een film die indruk maakt, die je meesleept.

Katja levert haar zoontje af bij het kantoor van haar man, ze gaat lekker een dagje met haar zus naar de hamam. Ze ontspant. Als ze terugrijdt, botst ze op een blokkade van linten en politiewagens rondom de straat van het kantoor. "Ga terug, mevrouw". Al snel ontdekt ze dat er een explosie is geweest. En die blijkt bij het bewuste kantoor te zijn afgegaan. Binnen enkele uren is ze van zorgzame moeder én weduwe én kinderloos geworden: haar man en kind zijn omgekomen.
Ze dempt haar verdriet met alcohol en drugs, maar niets neemt de pijn weg. Ze moet immers weten wat er gebeurd is: hebben haar geliefden pijn geleden en vooral: waaróm ? 
Tijdens de verhoren met de politie blijkt ze de valide informatie te geven die het onderzoek openbreekt: het is een aanslag en het is er een met nazistische grondslag. Twee jonge Duitsers worden opgepakt.
Het proces is zwaar. Alles tezamen lijkt het bewijs overduidelijk , het kan niet anders dan tot een veroordeling leiden. Katja ondergaat het als een marteling: gruwelijke details hoort ze, vreselijk ondermijnende pogingen van de verdediging moet ze zich laten welgevallen. Maar ze houdt vol: dit móét tot een veroordeling leiden. Ze zullen hun verdiende straf krijgen. Hoe dan ook.

Met: Diane Kruger, Denis Moschito, Numan Acar, Ulrich Tukur

maandag, april 02, 2018

Genius - Michael Grandage

Genius op IMDb (6,5)
Er zijn van die films waar je niet doorheen lijkt te komen, die je dan maar opknipt. Deze keek ik ook in twee delen. Achteraf komt dat vooral door de trage aanloop want gaandeweg wordt dit een heel interessante film.
De film is een ode aan het schrijverschap , maar meer nog is het een ode aan de editor, de eindredacteur. Max Perkins is er een. En een hele goeie. Hij werkt met "the great novelists" : Scott Fitzgerald en Ernest Hemingway leggen hun ruwe werken bij hem neer, waarna hij gaat schuren en schaven om er een coherenter boek van te maken. Bescheiden en op de achtergrond voert hij zijn werk uit, de bepalende finesses in de zinnen leggend. Zijn wereld komt op de kop te staan wanneer een nieuwe schrijver zich aandient: Thomas Wolfe.
Wolfe is in alles een tegenpool van Perkins: hij leeft het leven ten volle, is inconsequent in meningen en gevoelens en heeft een obsessieve dwang tot schrijven. De hele dag door maakt hij zinnen, plakt woorden aan elkaar en schrijft kisten vol met tekstvellen. U snapt: het is aan Perkins om een beetje samenhang te creëren en Wolfe op het juiste pad te houden om het altijd moeilijke "tweede boek" te realiseren. Dag en nacht zijn de mannen samen bezig: Wolfe fabulerend en declamerend, Perkins schrappend en corrigerend. Hun beider privé-levens lijden eronder, relaties staan onder druk.
Maar het komt er. Het tweede boek wordt juichend ontvangen en Wolfe wordt overmoedig. Hij haalt uit naar andere schrijvers, waant zich een ware held en ziet niet in hoeveel pijn hij de bescheiden Perkins daarmee doet. Steeds meer komen de beide mannen tegenover elkaar te staan. Een breuk is onvermijdelijk, ze zijn op ramkoers.

Met: Colin Firth, Jude Law, Nicole Kidman, Guy Pearce, Laura Linney , Dominic West